"Latarnik" - Henryk Sienkiewicz
U wybrzeży niedaleko Panamy zaginął latarnik. Prawdopodobnie biedaka zabrała morska fala podczas spaceru. Szybko zaczęto szukać jego następcy i ten bardzo szybko się znalazł - Polak liczący sobie blisko siedemdziesiąt lat. Szukał samotności, bo jego życie było bardzo burzliwe i wiele razy zawiódł się na ludziach, a samotny zawód na szczycie latarni wydał mu się bardzo atrakcyjny. Dodatkowo zawsze prześladował go pech, a kiedy dostał tę posadę nie mógł uwierzyć, że spotkało go takie wielkie szczęście. Co dzień czyścił soczewki latarni, a potem siedząc obserwował morze, przepływające statki oraz ruch w porcie niedaleko stąd. Schodził tylko w niedzielę, kiedy potrzebował iść do kościoła. Z każdym tygodniem coraz bardziej stronił od ludzi, karmił mewy, łowił ryby i ośmiornice. Popadł w całkowitą izolację, czuł się dobrze, ale jednocześnie wegetował jak warzywo. Pewnego dnia przyszła do niego paczka, w której były polskie książki. Wzruszył się straszliwie, ponieważ już kawał czasu nie widział swojego rodzinnego kraju oraz nie mówił w swoim ojczystym języku. Zaczytany usłyszał kroki - stanął przed nim strażnik portowy, zaczął drzeć się na niego, że zapomniał włączyć latarni. Stracił posadę, ale trzymając polską książkę czuł się szczęśliwy. Od tego momentu zaczął ponownie podróżować i czuł się szczęśliwy mimo swojego wieku.